Smutne wiersze

Smutek i przygnębienie wiersze, wierszyki.

Ucieczka

Uciekam w świat ciemności,
nie znany nikomu.
Nareszcie jestem sama,
nikt mi nie przeszkadza.

Autor:

Bezrobotni

Żyjesz sobie z dnia na dzień, przyszłość Ci nieznana
wstajesz, kręcisz się po domu od samego rana.
Bezrobotny z Ciebie człek, co to dalej będzie?
szukasz pracy, lecz co z tego? wiek przeszkodą wszędzie.
To jak walka z wiatrakami trochę Cię przerasta
rzeczywistość zbyt bolesna, życie dajesz w zastaw.
Takie trwanie w jarzmie czasu wegetacją trąci,
która ciężko Cię doświadcza i boleśnie mąci.

Nadzieja głupich

Dom pełen smutku nadzieja której brak
Bezsilność , Miłość to ból
Z dnia na dzień coraz mniej wiary
Nikt nie chce słyszeć tego co się ze mną dzieję
Czy pragnę tu być nie wiem?
odebrali mi w życiu coś cennego WIARĘ

Autor:

Śmierć człowieka

Blednie ciało, które zmarło,
W dobie ciszy, widać ciemność.
Pustka w grobie,
puste drewno.
Wewnątrz ciało się rozkłada,
Widać mięśnie i ścięgna.
Krew krzepnie, żyła pęka,
Okrężnica się zapętla.
Jelita pękają,
Kwas żołądkowy wypłynął.
Człowieku, uważaj, nie pośliźnij się,
bo umrzesz.

Autor:

Odtrącenie

Odtrącona przez swą niepełnosprawność,czuję ból;
Tęsknię za miłością, przyjaźnią, za tym, aby być kochaną,
Płaczę w samotności w poduszkę, która wchłania moje słone łzy,
Nikt nie wie jaki to jest ból i co czuję,
Zamknięta w sobie, zmagam się z tym,
Moje serce krwawi, pęka z bólu i tęsknoty, jest jak kawałek płótna, rozdarte na pół, na wskroś przeszyte,

Autor:

Po drodze miłość gubimy

Przez życie z miłością pod rękę idziemy,
lecz kiedy jej braknie iść dalej? nie wiemy
znużeni jej brakiem krążymy jak we śnie
bez celu i sensu, opuszczeni wcześnie.
Miłość już umarła, padła niepotrzebna
rutyna ją zabiła, codzienność tak wredna.
Leży sobie teraz na dnie życia zdarta
jak ciało złożone nieprzyjemnie martwa.